Watersport Wijzer
een eigenwijze kijk op schippers en boten

Weer bijna een jaar voorbij… vergeeft u mij een zekere nostalgie. Toen ik 14 jaar was, stuurden mijn ouders mij naar de zeilschool, en daar werd ik gegrepen door water en boten.

Toch moest ik nog tot mijn 16e wachten tot ik, na mijn eindexamen, mijn eerste bootje kreeg. Het was een open lattengebouwd scheepje dat het midden hield tussen een kleine BM en een 16-kwadraat. Die zomer ondernam ik mijn eerste grote tocht: van Delft naar Loosdrecht. Mijn ouders hadden als eis gesteld dat ik een vriendinnetje met enige zeilervaring meenam. Dat was ook wel handig, een motor hadden we niet, dus we waren, als er niet te zeilen viel, aangewezen op jagen en sleepjes. Het weer was slecht, doornat en verkleumd kwamen we in Loosdrecht aan, waar de mensen van De Vrijbuiter zich liefderijk over ons ontfermden. We mochten in bad en konden slapen in een leeg vakantiehuisje. Dat was het begin van een mooie vakantie op de plassen, met als enig drama dat ik met de pikhaak dwars door mijn (katoenen) fok heen prikte. Helemaal gelukkig was ik weer toen een tante 25 gulden doneerde, zodat ik mijn fok kon laten repareren.

Het is aan de bezoeker om een parallel te trekken met een andere 14-jarige zeilster. In ieder geval wenst de Watersport Wijzer de bezoekers een mooi 2010 en en alle zeilende tieners verstandige ouders toe.